More

15/06/2019 to 14/07/2019

Moderna galerija „Jovo Ivanović”

Cara Dušana 19, Stari grad, Budva

033 452 380

Izložba “Prostori meditacije” Dragana Karadžića – Moderna galerija “Jovo Ivanović” 15. jun – 14. jul

 

Jedna neophodnost: imati prostora. Bez prostora
nema dobre volje. Nema tolerancije, nema… i nema…
Kad ponestane prostora: jedno jedino osećanje,
veoma poznato, i očaj, nedovoljni odušak
S više prostora, možeš raspolagati  raznovrsnijim
osećanjima. Zašto bi ga se onda lišio?

Anri Mišo, „Ugaoni stubovi”

 

Slikararski eho Dragana Karadžića već četiri i po decenije postupno i temeljito pronalazi svoj autentični umjetnički put kroz konstantna istraživanja likovnih mogućnosti slike, kao posebnog vizuelnog medija, u korelaciji sa svojim stvaralačkim duhom utemeljenim na senzibilitetu, vizuelnoj percepciji, psihološkim atributima, filozofskom promišljanju i, između ostalog, širokom obrazovanju. Iskustva drugih umjetnosti, posebno poezije (japanska poezija – haiku, Andre Mišo, Vasko Popa…) i muzike (Ravel, Stravinski…), doživljenih unutar svog ličnog bića, Karadžić transponuje u vizuelnu datost kroz koju, preko odnosa forme i boje koje grade kompoziciju, iznosi sadržinski trag sopstvenog unutarnjeg doživljaja prirode. To je iskonska priroda, kao početni impuls, zapljusnuta horizontima mediteranskog mora koje melanholično čezne da dohvati nebo, ili pak, ophrvana planinskim predjelima djetinjstva u magli davnih sjećanja okupanih kišom…

Već sam naslov izložbe „Prostori meditacije” ukazuje da nas svojom osobenom likovnom poetikom Karadžić uvodi u jedan novi svijet slike u kome sistem prostora dobija višedimenzionalan karakter. Kroz svoj bogati likovni opus, umjetnik konstantno teži ka uspostavljanju relacija između u prirodi postojećeg, viđenog, doživljenog i, potom, skrivenog u sjećanju, u tajnovitim sferama duha, gdje sloboda izraza izranja kao utemeljeni postulat njegove likovne poetike. Jer, svaka njegova slika traga, ispituje i otvara horizonte ka daljim istraživanjima odnosa boje i linije, simbola i značenja, realnog i imaginarnog u prostoru i vremenu u kome dominira opšta tajna našeg postanka, bitisanja i opstanka u nekim samo naslućujućim svjetovima… Zato Karadžić svu svoju unutarnju bit predaje i prepušta autonomnom prostoru slike, on ga vodi, odvodi i dovodi do sasvim novih drugih i drugačijih relacija u paralelnom svijetu u kome osjećaji i lirski senzibilitet odnose primat… Bojene vibracije kroz ritmično doslikavanje i spajanje sfera neba i zemlje potenciraju širinu beskrajnog, kao i dubinu katkad omeđenog prostora. Njegova plava u svim svojim tonovima od hladno plavičasto sive do mediteransko modre traži svoj komplement žutu, kao temelj, kao otvaranje puta ka suncu, ka energiji svjetla, ka pokretačkom, vitalnom impulsu koji se opire mrtvilu, nebiću, trajnom nestanku…

Apstraktne forme izazvane instinktivnim promišljanjem praćenim duboko proživljenim emocijama, ili emocijama koje se upravo u trenutku bude iz sjećanja, ritmično komponuju zasebne svjetove prepune različitih arhetipskih asocijacija iskazanih gestualno kratkim kosim potezima, tačkastim slivanjima ili nizom amorfnih oblika u kojima prepoznajemo skrivene simbole koji nedodirljivo lebde u prostoru čas nestajući u gašenju, čas nastajući u ponovnom rađanju i trajanju magično povezujući stvaraoca sa posmatračem. To su svjetovi koji otvaraju nove duševne vidike kako simbolikom boje koja jedna drugu traži, tako i crtežom kao okosnicom svake ideje koja se istovremeno i koncentriše i rasplinjava u ritmički postavljenim, neuhvatljivim, frizovima i horizontima slobode kao Božanskog aksioma. Kako više puta i sam umjetnik naglašava, osnova njegove slike generisana je crtežom… „U svim izloženim delima crtež je okosnica: strukture, znakovnosti, imaginacije, senzibiliteta, ličnog stava… Bavio sam se strukturama kamenih ploča, tlom, horizontom, slikovnim pismom i većinom starih pisama, obalom, slušanjem zvona, tišine… meditacijom. Upijao sam i imao u sećanju odjek prirode: strukture, mrlje, ćudi, bistrine, primicanja, mrakove, jeke, izranjanja. Poetski tekstovi, neke misli, odnosi reči, muzika, bili su za mene inspirativni.” Crtež, dakle, definiše formu Kardžićeve slike koja se konstantno otima upravo tom definisanju, kroz svoju ritmičnost ona teži ka dematerijalizaciji, potencirajući bojenu strukturu kroz koju vazdušasta atmosfera prožima prostor u stalno pulsirajućem odnosu između pojavnog i onog unutarnjeg u čovjeku koje tek treba da se projavi. Povezujući mikro i makrokosmičke sfere, nalik istočnjačkim mandalama, prostor postaje kontemplativni most koji spaja Sopstvo kao dio Božanskog u čovjeku sa nestvorenim energijama kojima nesvjesno konstantno težimo, spaja vrijeme i vječnost…

Kao rijetko koji stvaralac, Karadžić je kroz svoj stvaralački impuls razvio posmatranje unutarnjim okom, okom duše, ili, kao kako ga još nazivaju, drugim okom inteligencije, okom intuicije, vjerovanja, kao i okom bezazlenog srca. Ovim okom jedino čovjek može samog sebe da vidi i da sudjeluje u biću Boga koje jeste samo oko po sebi i smisao postojanja.

 

 

 mr Lucija Đurašković